googlee76da6385aa73571.html Беларусь в стихах . Полесье - край родной .: Паэзія Надзеі ПАРЧУК

Поиск по этому блогу

пятница, 25 мая 2018 г.

Паэзія Надзеі ПАРЧУК



***
Славута вёска пахкім бэзам
І песняй, што пяе жаўрук,
Свая тут нават паэтэса –
Надзея з прозвішчам Парчук…

Цяпер на вуліцы крынічнай
У нашым горадзе жыве
І піша вершы, нібы знічкі,
Бы росы звонкія ў траве.

Лясы з маленства абуджалі
Надзеін талент у душы,
Здалёк галінкамі махалі,
Прасілі: рыфмаю пішы…  

Мікола ПАНАСЮК


                           

                            ***
Ну, хто ў дзяцінстве вершаў не пісаў?!
І я тварыць таксама спрабавала –
Мяне Купала мудрасцю натхняў,  
Любоўю светлай маці бласлаўляла.

І хоць даўно дзяцінства адышло,
Але яно бясследна не прапала:  
Благаславенне тое прарасло                        
І ў вершаваных рыфмах загучала...


***
Апранаюцца ў зелень сады,
Расквітнеліся яблыні, грышы –
І лягчэюць за спінай гады,
Маладзеюц зноў нашыя душы.

Ах, як хочацца жыць і любіць
Белы свет і чаромхавы водар!
Дык трымайся, жыццёвая ніць,
Прадаўжайся, жыцця асалода!..


Дазволь прычасціцца...     
        
Зямля мая, ты мне – як маці,
А я твая – адна з раслін,
Адна травінка ў родным садзе
Ці мо ў бары – адна з ялін.
        
Тваёй пясчынкай быць у полі –
Прыму за шчасце, гонар я.
І не растануся ніколі
З табою, родная зямля.

Я згодна быць тваёй расінкай –
У промнях сонца зіхацець
Альбо – маленькай журавінкай
Ці хоць валошынкай сінець.

Зямліца, родная сястрыца,
Будзь мне спагадаю ў жыцці,
Дазволь святыняў прычасціцца,
Каб светла ў вечнасць адысці... 


Шчырая просьба  

Зазірні да мяне ўранцы, сонейка,
Сноў світальных маіх не мінай,
Як вітаеш ты росныя гонейкі –
Гэтаксама й мяне прывітай.

Ад усмешкі тваёй палымянае
І мая прасвятлее душа:
Ёй засвецяцца гоні ўзараныя,
Вёска родная й мілы абшар.
                  
Зачаруецца песняю звонкаю,
Што над полем і лесам ляціць –
Над маёю прыгожай старонкаю,
Дзе так хочацца, хочацца жыць...

***
Вітай мяне, вясновы дзень,
Я адкажу табе – усмешкай.
І знікне з твару суму цень,   
І за сабой пакліча сцежка –

На луг, у лес ці да ракі –
Мне ўсё адно, абы на волю,
Туды, дзе звонка жаўрукі
Пяюць хвалу жыццю і полю,

Дзе лёгкі ветрык бавіць час,
І мёд збіраюць пчолы ў соты...
Нясі мяне туды, Пегас,
Дзе не бывае адзіноты.  


Бярозавая прысада
        
Як прыгожа вясною лістота бяроз
У праменьчыках сонечных ззяе,
Быццам плечы ахутаў бярозанькам хтось
Клапатліва хусцінкамі ў маі!

Падыду я да іх, як да мілых сяброў, –
Красамоўна і шчыра спытаю:
Хто ж так роўненька вас пасадзіў бліз двароў,
Хто ж прыяцель такі свайму краю?

Можа быць, у адказ над маёй галавой
Мне пачуецца ў шуме зялёным:
Пасадзіў нас юнак веснавою парой –
У радзіму, свой край улюбёны...

Увекавечыць хацеў ён сваё пачуццё
Беластволай раскошнай прысадай –
Каб шумела вясной, маладзела жыццё
Пад нябеснаю сіняй спагадай...

Надзея ПАРЧУК